ريشه در يقين كامل به مراقبت و تسلّط خداى عزّ و جلّ دارد ، و اين همان چيزى است كه از نصهاى دينى و از گفته‌اش در اين آيه مفهوم مىشود : « وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ - و خدا از آنچه مىكنيد آگاه و با خبر است . » پس مؤمن در اين خاتمه مىخواند كه مىبايستى در ايمان و عمل كردن به آن استمرار و پيوستگى داشته باشد ، و اين كه هر چه مىكند خالص براى خدا باشد و با اتقان به عمل بپردازد ، از آن روى كه در محضر آفريدگار خويش است كه فريب دادن و پنهان كردن عيب از او امكان ندارد ، چه او از همهء كارهاى انسان به صورتى فراگيرتر و لطيفتر از خود شخص با خبر است . آخرين كلمه اين كه : به همان گونه كه رسالت و رسول نور است ، آن كسى كه رسالت رسول را امروز حمل مىكند ، و امتدادى از رهبرى ربّانى او را بر عهده دارد و نايبى از خلفاى امين او به شمار مىرود ، او نيز نور است . مگر مردمان را به خدا نمىخواند ؟ مگر رسالتها و پيامهاى پروردگارش را به بندگان نمىرساند ؟ و چنين است كه علماى امت محمد - صلى اللَّه عليه و آله - همچون پيامبران بنى اسراييل محسوب مىشوند . مگر جانشينان رسول نيستند ؟ و در حديث نبوى حاكى از موعظه‌اش به سلمان محمدى چنين مىخوانيم : « اى سلمان . . . علما ، پس از انبيا ، گراميترين بندگان محسوب مىشوند ، كه حاملان قرآن‌اند ، و از دنيا چنان بيرون مىروند كه انبيا بيرون مىرفتند ، و پس از بيرون آمدن از گورهاى خود با پيامبران محشور مىشوند ، و همراه با ايشان / 23 از صراط مىگذرند ، و پاداش پيامبران بهرهء ايشان است ، پس خوشا به حال طالب علم و حامل قرآن با اين همه كرامت و شرفى كه در نزد خدا دارند » . « 5 » [ 9 ] و تأكيد خدا بر ضرورت ايمان داشتن به او و به فرستاده‌اش و به نور فرو فرستاده‌اش از اين لحاظ ، راه نجات در روز قيامت است . « يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ - آن روز كه شما را براى روز گرد هم قرار

--> ( 5 ) - بحار الانوار ، ج 92 ، ص 18 .